Het puntje van haar tong piept tussen haar lippen uit. Een teken van opperste concentratie. Lise maakt een tekening voor haar grote nicht Fleur, die binnenkort 18 jaar oud wordt. Vanuit mijn stoel zie ik een kleurige compositie van voornamelijk hartjes en regenbogen. De vaste onderwerpen in deze fase van haar creatieve ontwikkeling.
Ik probeer wat te lezen als ze ineens op mijn schoot klimt en hardhandig mijn boek naar beneden duwt. ‘Papa, hoe schrijf je de ‘ou’?’ vraagt ze. ‘Dat ligt eraan wat je precies wilt schrijven,’ antwoord ik, ‘want er zijn 2 soorten ou’s, eentje met a-u en eentje met o-u.’
‘Ja, dat weet ik toch. En Ik wil schrijven: Lieve Fleur, gefeliciteerd met je verjaardag’, zegt ze ongeduldig. ‘Dus hoe moet ik de ou dan schrijven?’
‘Maar er zit helemaal geen ou in die zin’, zeg ik voorzichtig.
‘Jawel! Gefeliciteerd met je verjaardag. Hoe schrijf je de ou?’ roept ze al harder.
Dan valt bij mij het kwartje. ‘Oh, je bedoelt “gefeliciteerd met jouw verjaardag?”’
‘Nee, natuurlijk niet, ik bedoel Fleurs verjaardag’, reageert ze geïrriteerd. Van wie zou ze dat toch hebben?
‘Ja precies, dus dan schrijf je “gefeliciteerd met jouw verjaardag”, met o-u.’
‘Nee papa, niet mijn verjaardag, die van Fleur!’
Ik moet lachen, haar ongeduld maakt plaats voor passievolle woede.
‘Je begrijpt mij niet, luister nou eens!’ En ze stampt boos weg, waarschijnlijk op zoek naar hulp van haar moeder. ‘Je bent een stouterik!’ geeft ze me nog mee.
‘Stouterik schrijf je ook met o-u’, roep ik haar na. De knal van de dichtslaande deur doet de ramen trillen.