Struikelend over boomwortels en modderpoelen ontwijkend sjok ik zo ontspannen mogelijk door de bossen. Het heeft vannacht flink geregend maar nu is het perfect wandelweer. Bij de ingang van het landgoed, naast het kasteeltje, zag ik geen auto’s en fietsen, wat zelden voorkomt en betekent dat ik de enige aanwezige ben. De enige mensfiguur in ieder geval, want om mij heen vormt het gezoem en geritsel uit de struiken en bomen een doorzichtige wolk van subtiel geluid. Satisfying, zou Lise het noemen.
Hoe minder mensen, des te meer de dieren van zich laten horen. Daarom besluit ik dit keer mijn koptelefoon om mijn nek te laten hangen. Eens echt genieten van de ongestoorde natuur.
Dan ineens hoor ik boven me: ‘Koekoek…’. Loepzuiver. Ik word direct overweldigd door melancholie. Ik waan me een kleine jongen en zie – in sepia tinten omdat dat nu eenmaal vaak het geval is als je aan vroeger terugdenkt – de koekoeksklok van opa en oma aan de muur hangen. Het geduld dat je op moest brengen om het vogeltje te zien was ondraaglijk. Maar als de grote wijzer eindelijk het hele uur aangaf en het mechanisme dan met veel geratel de kleine houten koekoeksvogel naar buiten lanceerde, was de vreugde intens. Van dat typische warme kindergeluk, dat je als volwassene nooit meer ervaart.
Het grote verschil met vroeger is dat er nu niets ratelt. Deze klank is juist perfect helder, door de frisse blauwe lentelucht voorzien van extra zuiverheid. Ik hoor het nog eens: ‘Koekoek…. Koekoek…’ De beestjes om me heen stoppen even met zoemen en ritselen. Ik zoek de boomtoppen af maar besef al snel dat deze koekoek niet graag op de voorgrond treedt. Het voelt speciaal, dat hij zich aan mij laat horen. Zo speciaal, dat ik het niet kan laten even te googelen of dit wellicht een diepere betekenis heeft.
De eerste zoekresultaten zijn niet zo positief als ik stiekem gehoopt had. Ik lees iets over “nieuw terrein, nieuwe stappen in je leven” en “ontwaakt bewustzijn”, beetje vaag allemaal. “Een koekoek waarschuwt je om waakzaam te blijven” lees ik ergens anders. En dan wordt het ineens concreet: “De koekoek symboliseert de Domme, de Dwaas, de Duivel en de Dood”.
Ik loop snel door, probeer weer te genieten van de omgeving. De zon lijkt wat fletser te schijnen. Dan zie ik een meter of 20 voor me een geit op het pad staan. Waarschijnlijk ontsnapt uit het weiland van de boerderij even verderop. Ik raadpleeg google en lees: “Geiten worden in verband gebracht met heksen en duivels”. ‘Jezus…,’ denk ik bij mezelf ‘…misschien is het wel een bok in plaats van een geit’. Het algoritme van google denkt inmiddels dat ik aan zwarte magie doe, want ik krijg een lijst met suggesties voor pagina’s die doorverwijzen naar de bokkenpoot, die geassocieerd wordt met… natuurlijk, de duivel. Ik loop vlug om de geit of bok heen. Het dier negeert mij. Het stuk bos waar ik nu ben is donker en voelt zwaar door het dichte bladerdek van de bomen. De temperatuur is hier ook voelbaar lager en ik krijg nu jeuk van al dat fucking gezoem en geritsel.
Dan hoor ik, een eindje van me vandaan – misschien van dezelfde boerderij als waar die vervloekte geit vandaan komt – een haan kraaien. Onzeker kijk ik nog eens op mijn telefoon en lees dan: “Als een haan zich laat horen staat dat voor een nieuw begin, een wederopstanding van mannelijke kracht, hoop en seksualiteit.”
Hoppa! Daar kan ik wat mee. Opgelucht loop ik verder, maar niet voordat ik eerst mijn koptelefoon op mijn oren zet, het volume op maximaal, en mijn ogen dicht doe. Even geen prikkels van buiten, maar alleen mijn eigen vertrouwde herrie.
Na twee stappen struikel ik over een boomwortel.