In de sportschool is het nooit gezellig. Het koude licht van de tl-balken in de hoge kille hal maakt het een paar graden kouder dan het in werkelijkheid is. Het constante gezoem van het ventilatiesysteem overstemt de muziek, die überhaupt overbodig is aangezien vrijwel iedereen oortjes in heeft of een koptelefoon draagt. Met uitzondering van enkele senioren dan, mits je hun hoortoestellen niet meerekent. Maar laat hen nu juist niet de doelgroep zijn van de goedkope dance die uit de luidsprekers schalt.
Een meisje in een hip fitnesspakje met een opvallende grote koptelefoon, die ze elke paar seconden recht moet zetten omdat deze steeds van haar hoofd glijdt, doet ingewikkelde stretchoefeningen voor het apparaat dat ze bezet houdt. Tegelijkertijd is ze verdiept in haar telefoon en heeft ze geen oog voor haar omgeving. Dit tot ergernis van een aantal andere meiden in nog veel hippere outfits, die ook graag hun bovenbenen en billen willen trainen op hetzelfde toestel en nu maar een beetje op hun telefoon aan het scrollen zijn. Ik kijk snel de andere kant op. Ze worden graag gezien, maar niet ongevraagd en al zeker niet door mannen van boven de veertig.
Een stoere jongen staat voor de wandvullende spiegel en toont onbeschaamd zijn spierballen aan zichzelf en iedereen die het maar kan zien. Zelfs van een afstandje zie ik de aders op zijn biceps liggen, alsof ze er achteraf opgeplakt zijn. Hij is erg trots. Opzichtig trekt hij zijn tanktop omhoog en spant zijn buikspieren aan. Hij draait om in de hoop dat iedereen naar hem kijkt. Dat is niet het geval.
Een andere jongen heeft het koud, naar ik aanneem. Zijn outfit bestaat uit een joggingbroek en een hoodie, waarvan hij de capuchon over de wollen muts op zijn hoofd heeft getrokken, tot over zijn wenkbrauwen. Vanzelfsprekend draagt ook hij een koptelefoon, al doet deze waarschijnlijk vooral dienst als oorwarmer.
Een fietsende bejaarde meneer ziet de jongen voorbijlopen, schudt zijn hoofd en verdiept zich in het display van zijn hometrainer. Als hij even later opkijkt en ik oogcontact met hem heb, lach ik samenzweerderig en knik met mijn hoofd richting de jongen. Hij schudt wederom zijn hoofd, trekt vragend zijn wenkbrauwen omhoog en blijft me aankijken. Nog steeds zijn hoofd schuddend. Dan pas besef ik dat het de ouderdom is, die dat schudden veroorzaakt.
Ik voel me ook oud en schaam me voor het in gedachten belachelijk maken van die jonge mensen. Ik ben zelf best ijdel. En competitief. Ik probeer niet onder te doen voor jongere fittere mannen. Met name de leg press houd ik altijd goed in de gaten. Dan zie ik iemand bezig en probeer ik op afstand te zien hoeveel gewicht hij met zijn benen wegdrukt. En dan wil ik dat dus ook minimaal kunnen. Zo heb ik binnen enkele weken mijn persoonlijk record met 60 kilogram verbeterd, om maar niet onder te doen voor de jongere generatie. Dat ik daardoor niet meer fatsoenlijk op mijn hurken kan zitten, omdat de pezen in mijn knieën op knappen staan, neem ik voor lief. Ik verzin wel een smoes als iemand me vraagt waarom ik als een drinkende giraffe met wijd gespreide benen een hondendrol van de grond probeer op te rapen. De peespijn drukt me met mijn neus op de feiten: dat ik ouder word, dat mijn lichaam ouder wordt en dat ik de onvermijdelijke aftakeling nogal onderschat. Maar dat geef ik niet graag aan anderen toe.