Twintig januari tweeduizendvijfentwintig
Het was een leuke voordracht. Hoe hij daar stond. Droogkomisch zei hij allemaal gekke dingen. Ik moest steeds lachen, maar de rest van het publiek bleef serieus. Blijkbaar begreep ik niet alles even goed. Soms werd er ineens ook hard geklapt, zoals wanneer hij het had het over vrede maken, landje inpikken, criminelen vrijlaten, mensen buitensluiten, en dat hij in alles de beste is. Het was heel overtuigend, hoe hij speelde dat hij alles meende.
Bij binnenkomst was er al een grappig moment. Hij wilde zijn vrouw een kus geven, maar dat ging mis. Het was niet zijn schuld, je zag meteen dat het de beste kus ooit had kunnen zijn, maar zijn vrouw had een veel te brede hoed opgezet.
Om het goed te maken gaf hij steeds kusjes aan de mensen in de zaal. Na elke zin, luchtkusjes. Ik denk om te laten zien dat er onder zijn malle kostuum toch een lieve man verstopt zit. Of misschien heb ik dat ook verkeerd begrepen.
Een paar van zijn nieuwe beste vrienden mochten sidekicks zijn, ze trokken soms rare gezichten. Of maakten gekke bewegingen. Zoals ik al zei, het was een leuke voordracht.
PS. Niet iedereen was enthousiast. Zo zag ik een heel oude man al snel in slaap vallen.