Ik ben huisman.
En ik ben gefrustreerd.
Over van alles en nog wat. Soms terecht, vaker zonder duidelijk definieerbare reden. Ik krop de dingen lekker op. Irritaties vooral niet benoemen, maar gewoon dagen-, weken-, maandenlang door laten sudderen. Als mals stoofvlees, dankbaar opgeslurpt door mijn brein om zo weer te dienen als borrelende voedingsbodem voor mijn frustraties. Een soort van zichzelf in stand houdende cyclus die plaatsvindt in mijn hersenpan. De kringloop der frustratie.
Anyway – hoe irritant is het onnodig gebruik van Engelse woorden in de Nederlandse taal –, ik ben altijd al een gevalletje “stille wateren..” geweest. Laat deze plek dan een uitlaatklep zijn om de bijbehorende diepe gronden te ontdekken.